W północno-wschodniej części Japonii w prefekturze Akita znajduje się katolickie sanktuarium. Jest to miejsce szczególne nie tylko dla wiernych, lecz także dla osób szukających duchowego wyciszenia. Właśnie tutaj, w małym klasztorze Sióstr Służebnic Eucharystii, w latach 70. XX wieku miały miejsce objawienia maryjne, które do dziś przyciągają pielgrzymów z całego świata.
Sanktuarium w Akicie, łączące się z kompleksem klasztornym, jest często porównywane do innych znanych miejsc kultu maryjnego, takich jak Lourdes czy Fatima, choć jego historia jest znacznie krótsza. Mimo to głębia duchowego przesłania i atmosfera modlitwy w tej małej japońskiej wiosce sprawiają, że wielu odwiedzających doświadcza tu głębokiej przemiany wewnętrznej. Panuje również powszechna opinia, że jest to przedłużenie objawień fatimskich.
W kraju, w którym tylko ok. 0,3% populacji to katolicy, wieści o objawieniach wywołały mieszane uczucia. Jak zareagowały na nie poszczególne grupy społeczne? Katolicy przyjęli wieści z entuzjazmem, widząc w nich znak i szczególną opiekę Maryi dla całej Azji. Media natomiast początkowo relacjonowały wydarzenia sensacyjnie, później bardziej rzeczowo. Wyznawcy dwóch dominujących religii w Japonii, czyli buddyści i shintoiści, niekiedy pielgrzymowali do Akity z ciekawości, inni ignorowali to miejsce. By lepiej zrozumieć reakcje Japończyków na przypadki cudów, trzeba mieć na uwadze, że ważne są dla nich konkretne dowody – potwierdzenie wynikami badań naukowych zrobiło na mieszkańcach większe wrażenie niż same relacje z objawień.
Warto nadmienić, że Akita jest rzadko odwiedzanym przez turystów miejscem. Potrzeba kilku godzin jazdy shinkansenem z Tokio, by się tam dostać.
Figura i historia zgromadzenia
W 1963 roku trzy japońskie katoliczki zamówiły u lokalnego rzeźbiarza figurę Maryi. Jako model posłużył im obrazek Pani Wszystkich Narodów, inspirowany amsterdamskimi objawieniami. Artysta, używając jedynie małego nożyka, wyrzeźbił 70-centymetrową figurę z jednego kawałka drewna grujecznika japońskiego. Dzieło umieszczono w niewielkim domku, w którym kobiety mieszkały, modliły się i prowadziły wówczas przedszkole. W 1970 roku biskup Jan Shōjirō Itō zatwierdził wspólnotę założoną przez Sumako, nadając jej statut bractwa pobożnego. Pragnął, aby kobiety do niej należące poświęciły się nieustannej adoracji Najświętszego Sakramentu i stały się służebnicami Najświętszego Serca Jezusowego ukrytego w Eucharystii. Tak powstało zgromadzenie, do którego wstąpiła siostra Agnes.
Siostra Agnes i objawienia
Matka Boska objawiała się w Akicie od 12 czerwca 1973 do 15 września 1981 roku. Nazywana jest tam Matką Bożą Japońską. W 1973 roku, gdy miały miejsce pierwsze objawienia, siostra Agnes Katsuko Sasagawa ujrzała olśniewające światło wychodzące z tabernakulum w klasztornej kaplicy.
By zrozumieć sens objawień w Akicie i w jakiś sposób poczuć ich niezwykłość, warto najpierw opowiedzieć o samej siostrze Agnes. Urodziła się w rodzinie buddyjskiej. Już jako dziecko miała poważne problemy zdrowotne, a w wieku 19 lat została sparaliżowana w wyniku nieudanej operacji. Zdiagnozowano u niej głuchotę, a gdy przebywała w szpitalu w Myōkō, spotkała katolicką pielęgniarkę, która w jakiś sposób przekonała ją do przyjęcia chrztu. Została chrześcijanką w 1960 roku, mając 29 lat, a 13 lat później w maju wstąpiła do Pobożnego Bractwa Służebnic Najświętszego Sakramentu w Akicie.
Ale wróćmy do objawień… W kolejnych dniach zjawisko to się powtórzyło. 28 czerwca na jej lewej dłoni pojawiła się rana w kształcie krzyża, która zaczęła krwawić i była przyczyną silnego cierpienia. Następnie, 6 lipca 1973 roku, usłyszała głos dochodzący od figury Matki Bożej znajdującej się w kaplicy. Tego samego dnia z prawej dłoni drewnianej figury zaczęły także wyciekać krople krwi. Figura „płakała”, a później nawet „pociła się” aż do 1981 roku. Między 1975 a 1981 rokiem miała ronić krwawe łzy 101 razy.
Zjawisko to było podobno obserwowane przez licznych świadków i nagrane przez japońską telewizję. Do dziś w sanktuarium znajduje się gablota z wacikami, którymi były wycierane łzy. Przy każdym znajduje się dokładny opis, z którego dnia pochodzą. Po zbadaniu czerwonej substancji okazało się, że jest to ludzka krew grupy B i AB (przypomnę, że na całunie turyńskim i w cudach eucharystycznych również znajduje się grupa krwi AB).
Treść objawień
Orędzie Maryi przekazane w Akicie skupia się na trzech głównych kierunkach: modlitwie, pokucie i nawróceniu. W pierwszej kolejności wskazuje na znaczenie codziennego odmawiania różańca i wynagradzającej modlitwy za dusze, szczególnie za papieża, biskupów oraz kapłanów. Ponadto Maryja ostrzega przed nadchodzącym chrztem ognia i sądem Bożym, jeśli ludzkość nie wróci do Boga. Grozi „karą, jaka jeszcze nie była” dla świata pogrążonego w grzechu i obojętności. Wskazuje także na wewnętrzne konflikty w Kościele między biskupami i kapłanami, jednocześnie wzywa wiernych do ufności w Boże miłosierdzie i modlitwę różańcową. W ten sposób orędzie z Akity łączy wezwania do pokuty i działania z głęboką nadzieją: choć zagrożenie jest poważne, fundamentem ocalenia pozostaje modlitwa (szczególnie różańcowa), sakramentalne życie i całkowite zawierzenie Najświętszemu Sercu Jezusa, obecnemu w Eucharystii.
To tylko fragment artykułu
To wydanie jest wciąż dostępne. Aby przeczytać cały tekst, zamów czasopismo w wersji drukowanej albo zapisz się do naszego biuletynu, a wtedy otrzymasz darmowy dostęp.
Zapisz się tutaj:
Filip Łuczak – pilot pielgrzymek, marketingowiec, a przede wszystkim kościelny dzielący się wiarą i Kościołem „od Zakrystii”
