Szensztat w Winowie

Liczne wspólnoty pobożnościowe zakładane dla propagowania określonych nurtów duchowości lub kształtujące się wokół zgromadzeń zakonnych przyjmowały zazwyczaj konkretny wizerunek Matki Bożej jako własny symbol konsolidujący wiernych i ułatwiający propagowanie określonych treści. Ruch szensztancki wyróżnia się wśród innych tego typu inicjatyw, ponieważ jego założyciel nie poprzestał na rozpowszechnianiu obrazu Matki Bożej Trzykroć Przedziwnej, ale zachęcał do wznoszenia wiernych replik średniowiecznej kaplicy z Schoenstatt koło Koblencji, która odegrała niezwykle istotną rolę jako kolebka wspólnoty. Pomysł budowy kopii kościółka szensztackiego pojawił się w środowisku pracujących w Urugwaju zakonnic, które, starając się krzewić wśród miejscowej ludności duchowość założyciela, uznały taki sposób za najskuteczniejszy. Ponieważ pomysł spotkał się z uznaniem ks. Kentenicha, w kolejnych krajach Europy i świata wyrastać zaczęły niewielkie świątynki.

Niemal identyczne, malutkie i przytulne kaplice posiadają pozbawioną ozdób fasadę z niewielką sygnaturką i skromną dwuczęściową bryłę, a łączy je także bardzo podobny wystrój wnętrza. Warunki krajobrazowe i kontekst kulturowo-historyczny miejsca, w którym zostały wzniesione, wpływają jednakże na indywidualny charakter każdej z nich. Najstarsza spośród replik polskich kościółka szensztanckiego wznosi się w podwarszawskim Otwocku na równinie nadwiślańskiej, kolejna przycupnęła u wrót przemysłowego Śląska w zabrzańskiej Rokitnicy, a najsłynniejsza chyba położona jest malowniczo w lesie porastającym szczyt Chełmskiej Góry koło Koszalina. Obok tych determinant o niepowtarzalności każdego z ośrodków decyduje tytuł nadany podczas poświęcenia oraz związane z nim przesłanie. O wierności przypomina sanktuarium otwockie, do biblijnego Syjonu nawiązuje nazwa kaplicy w nieodległym Józefowie, a nazwa tej wzniesionej w Bydgoszczy – odnosi się do zawierzenia. Przymierze pojawia się w tytule Szensztatu koszalińskiego, a jedność – świątyni wybudowanej w Zabrzu.

 

Szczególnie dostojne miano – sanktuarium Wieczernika – przybrała kaplica szensztacka w Winowie położonym w diecezji opolskiej, wzniesiona w 1988 roku. Chociaż każde miejsce, gdzie celebrowana jest liturgia eucharystyczna, przywodzi na myśl biblijną salę na górze, gdzie Chrystus spożył ostatnią w towarzystwie apostołów wieczerzę, tutaj w sposób wyjątkowy doświadcza się tajemnicy Coenaculum. Bogactwo wydarzeń i znaków, które miały miejsce w Wieczerniku (obmycie nóg, modlitwa arcy­kapłańska, ustanowienie sakramentów Eucharystii i kapłaństwa, ukazanie się Zmartwychwstałego Chrystusa uczniom oraz zesłanie Ducha Świętego) tworzy obfitą duchowo przestrzeń głoszenia i doświadczania wiary.

Drogi małżeńskie w WinowieKopię cudownego obrazu Najświętszej Maryi Panny z Szensztatu umieszczono w ołtarzu z napisem Servus Mariae nunquam peribit („Sługa Maryi nigdy nie zginie”). Tytuł Madonny – Matka Boża Trzykroć Przedziwna – nawiązuje do Jej szczególnej relacji z Trójcą Świętą i wynikającej z niej potrójnej godności jako Córki Boga Ojca, Matki Syna Bożego i Oblubienicy Ducha Świętego. Zgodnie z duchowością szensztacką rodzaje łask doświadczanych przez wiernych przybywających do sanktuarium są trojakie: zadomowienia, przemiany wewnętrznej i gorliwości apostolskiej. W Winowie Maryja posiada dodatkowo lokalne wezwanie – Królowa ­Wieczernika, która wyprasza nieustannie dary Ducha Świętego, uczy cierpliwego trwania na modlitwie i gromadzi wokół siebie współczesnych apostołów.

Znakiem rozpoznawczym sanktuarium winowskiego stał się liść winnego grona, stanowiący także odwołanie do niegdyś żywych tradycji winiarskich regionu. Symbol kojarzy się nie tylko z przesłaniem Wieczernika, ale także Kany Galilejskiej, do czego nawiązuje umieszczona w pobliżu ołtarza stągiew z napisem „Nic bez Ciebie, nic bez nas”. Głębokie w swej prostocie słowa przypominają o czynnej obecności Najświętszej Maryi Panny przy pierwszym z uczynionych przez Jej Syna cudów, stanowiąc zarazem zaproszenie do wkroczenia Matki Chrystusa w codzienność każdego z pielgrzymów. W Szensztacie winowskim wierni otwierają się na przemianę serc przez Zbawiciela, ofiarującego nowożeńcom wino, które było wcześniej wodą. Właśnie krzewienie duchowości małżeńskiej i rodzinnej stało się jednym z zadań realizowanych w tutejszym sanktuarium. Służy temu Droga Małżeńska, czyli wytyczona w latach 2016­-2019 ścieżka modlitewna wokół sanktuarium. Poszczególne stacje nawiązują do kolejnych etapów kształtowania się relacji małżeńskiej, a towarzyszą im takie hasła, jak: „Nasz dom jest naszym królestwem”, „Wzrastamy w trudnościach”, „Razem jesteśmy silniejsi” czy „Wszystko ma sens”.

Sanktuarium winowskim opiekują się członkinie Szensztanckiego Instytutu Sióstr Maryi. Założona w 1946 roku przez ks. Józefa Kentenicha wspólnota stawia sobie za cel naśladowanie Maryi oraz promowanie wielkości i piękna powołania kobiety. Realizuje to przez pracę ewangelizacyjną oraz pedagogiczną. Na zaproszenie proboszcza ks. Huberta Skomudka siostry przybyły w 1986 roku do Winowa, aby koordynować tworzenie nowej kaplicy szensztackiej i objąć posługę zakrystianki, organistki i katechetki. Wspólnota rozrosła się w kolejnych latach, wzniesiono nowy klasztor i założono filię w Opolu.

Królowa Różańca Świętego nr 48Zamów to wydanie "Królowej Różańca Świętego"!

…i wspieraj katolickie czasopisma!

Zobacz Zamów PDF

Ograniczony dostępTo tylko fragment artykułu…

Całość przeczytasz w "Królowej Różańca Świętego"

To wydanie jest wciąż dostępne w sprzedaży, dlatego ma ograniczony dostęp. Możesz nabyć to czasopismo w bardzo niskiej cenie – już od 2 zł! Zamawiając wspierasz różańcowe inicjatywy. Zapraszamy!

0 0 głos
Oceń ten tekst!
Powiadamiaj mnie o odpowiedziach
Powiadom o
guest
0 komentarzy
Inline Feedbacks
View all comments
0
Czy podoba Ci się ten tekst? – Zostaw opinię!x
()
x