Ziemia Święta: Nazaret

Pielgrzymi, udający się do Ziemi Świętej, za cel swojej podróży obierają dwa miejsca szczególnie związane z życiem Maryi. Są to Nazaret i Ein Kerem. Pierwsze to mieścina, z której pochodziła Matka Jezusa, drugie stało się świadkiem wygłoszonego przez nią pochwalnego hymnu ku czci Boga Izraela. Miejsca te są istotne nie tylko z racji geograficznego usytuowania. Teologiczne znaczenie wydarzeń z życia Matki Bożej jest niepodważalne. Wśród nich, obok zaślubin w Kanie Galilejskiej oraz momentu śmierci Jezusa, kiedy to Maryja wraz z innymi kobietami opłakiwała zmarłego Pana, wymienić należy życie w Nazarecie oraz nawiedzenie Elżbiety.

W Ein Kerem spotkały się dwie tradycje: Izraela, narodu wybranego, reprezentowanego przez krewną Maryi, Elżbietę, oraz rodzącego się dopiero Kościoła, czego wyraz dała Maryja w wygłoszonym przez siebie hymnie. W liturgicznej tradycji Kościoła hymn ten określany jest łacińskim tytułem „Magnificat anima mea Dominum”, co przekłada się jako „Wielbi dusza moja Pana”. By zrozumieć to, w jaki sposób rodzi się Kościół, warto wrócić do historii wyjścia Izraela z Egiptu. Autor biblijny relacjonuje, że po przekroczeniu morza, które w cudowny sposób miało rozstąpić się przed narodem wybranym, a połączyć na nowo wtedy, gdy suchą stopą próbowali przejść je Egipcjanie, Miriam, siostra Mojżesza, zaintonowała kantyk. Ta krótka pieśń, którą autor natchniony przedstawia w Księdze Wyjścia (Wj 15) jest teologicznym poematem, w którym prorokini nie tylko wyraża radość z wyswobodzenia spod egipskiego jarzma, ale również wskazuje na początek wspólnoty, która podąża dalej w stronę ziemi obiecanej. Podobnie Maryja, spotykając się ze swoją krewną, wygłasza pochwalną mowę na cześć Boga. Dzieje się to w miejscu, które zamieszkane było już z początkiem epoki brązu. Wspomniane zostaje ono z nazwy w tekście biblijnym tylko raz (Joz 15, 59 w wersji greckiej). Ewangelista Łukasz, który swoje dzieło pisał często także z perspektywy Maryi (tak jak czynił to Mateusz, spoglądając na historię zbawienia oczyma Józefa, opiekuna Jezusa), nie wspomina tej nazwy, pisząc jedynie o „pewnym mieście w pokoleniu Judy”. Późniejsza chrześcijańska tradycja wskazuje, że mogło być to właśnie Ein Kerem. W obydwu tych dziełach, kantyku Miriam i modlitwie Elżbiety, pobożne kobiety podkreślają wielką moc Boga i Jego wpływ na historię narodu wybranego. Tak, jak Izrael dostąpił zaszczytu bycia nazywanym narodem wybranym, tak Maryja cieszy się z tytułu „pełna łaski”. Różnica, jaka zachodzi pomiędzy Izraelem a Maryją polega na postępowaniu tych bohaterów. Lud Boży określony został przez autora biblijnego jako „lud o twardym karku” (Wj 32, 7-9), czego przyczyn doszukiwać należy się w ciągłych odstępstwach od wiary i kierowaniu się na drogi nieprawości. Maryja pozostała wierną do samego końca i nawet dramatyzm momentu męki i śmierci jej syna nie spowodował, że odsunęła się ona od Boga i zbuntowała przeciwko Niemu.



Zamów to wydanie "Królowej Różańca Świętego"!

…i wspieraj katolickie czasopisma!

To tylko część artykułu… Całość przeczytasz w "Królowej Różańca Świętego"

 

0 0 głos
Oceń ten tekst!

Nasze intencje modlitewne:

 
Powiadamiaj mnie o odpowiedziach
Powiadom o
guest
0 komentarzy
Inline Feedbacks
View all comments
0
Czy podoba Ci się ten tekst? – Zostaw opinię!x
()
x

Zanim skopiujesz, napisz do nas.

Przeczytaj poprzedni wpis:
KRS nr 47

Numer 47 (6/2020). 60 stron, format A4

Zamknij