Czas Wielkiego Postu niesie za sobą wezwanie do pokuty, nawrócenia i przemiany swojego życia. Przypominają nam o tym pieśni pasyjne opiewające mękę Zbawiciela. Ukazują one cenę naszego zbawienia oraz to, co Bóg z miłości do nas uczynił.
Bezpośrednio po grzechu pierworodnym Bóg obiecał ludzkości Zbawiciela. Ta prawda była przekazywana przez proroków, którzy w swoich słowach mówili o cierpiącym Słudze Jahwe. Obietnica Boga została spełniona w Jezusie Chrystusie, który złożył ofiarę na drzewie krzyża. Męka Pańska nie poszła w zapomnienie, ale przez wieki i stulecia była wspominana przez wzmiankowane pieśni, a także poprzez nabożeństwa pasyjne.
W niniejszym artykule zaprezentowano mało znane nabożeństwo pasyjne, pozwalające nam żyć w rytmie męki naszego Zbawiciela.
„Czuwajcie i módlcie się…”
Zanim przejdziemy do opisu i zaprezentowania nabożeństwa Zegara Męki Pańskiej, zatrzymajmy się przy słowach Pana Jezusa, który swoich uczniów, ale również nas zaprasza do czuwania nad sobą, szczególnie w okresie Wielkiego Postu. W czasie modlitwy w Ogrodzie Oliwnym kieruje wezwanie do każdego z nas: „Tak, jednej godziny nie mogliście czuwać ze Mną? Czuwajcie i módlcie się, abyście nie ulegli pokusie; duch wprawdzie ochoczy, ale ciało słabe” (Mt 26,40-41). Słowa te są dla nas na progu Wielkiego Postu wezwaniem do czuwania nad sobą, do podejmowania wszelkiego rodzaju postanowień i wyrzeczeń, które zmierzają do odpowiedniego przygotowania na przeżywanie świąt Wielkiejnocy.
Jezus powiedział do św. Faustyny Kowalskiej: „Jedna godzina rozważania Mojej bolesnej Męki ma większą zasługę, aniżeli cały rok biczowania się aż do krwi; rozważanie Moich bolesnych Ran jest dla ciebie z wielkim pożytkiem, a Mnie sprawia wielką radość” (Dz. 369). Słowa Pana Jezusa skierowane do nas w Ewangelii oraz przez pośrednictwo św. Faustyny są dla nas zaproszeniem do głębszego rozważania męki Pańskiej, np. w formie Zegara Męki Pańskiej. Ponadto w innych objawieniach skierowanych m.in. do św. Małgorzaty Marii Alacoque Pan Jezus skarżył się na rozszerzającą się oziębłość ludzi wobec Jego krzyżowej męki i ofiary, jaką złożył Bogu Ojcu dla naszego zbawienia. Słowa te nie straciły na swojej ważności. W dzisiejszym świecie pochłoniętym konsumpcjonizmem i sławą pogłębia się ta obojętność na tak wielkie sprawy Boże. Jednakże już wielokrotnie mogliśmy zauważyć, że pogoń za dobrami światowymi jest drogą donikąd.
W czasie Wielkiego Postu, który zapewne jest dla każdego kolejnym czasem przygotowania do świąt paschalnych, spróbujmy zagłębić się w nieco inne rozważanie męki naszego Zbawiciela. Jest to dobry sposób spłacenia naszych długów wobec wielkiej miłości Boga do człowieka – Boga, który pozwolił się przybić do krzyża dla naszego zbawienia.
Początki nabożeństwa
Nabożeństwo Zegara Męki Pańskiej jest pobożną, krzewioną przez zgromadzenie pasjonistów praktyką, która polega na przeżywaniu całego dnia w rytmie męki naszego Zbawiciela. Każdej godzinie przypisane jest jedno bolesne wydarzenie opisane na kartach Ewangelii lub przechowane i przekazane przez wielowiekową świętą tradycję. Uświadamia nam ono, co Pan Jezus wycierpiał dla naszego zbawienia. Ponadto obrazuje nam, że męka Zbawiciela nie ogranicza się jedynie do 3 godzin konania na krzyżu, lecz miała swój początek w momencie rozpoczęcia ostatniej wieczerzy. Trwała 24 godziny i była zwieńczona złożeniem Jezusa do grobu. Tym samym męka Pana Jezusa dotknęła także inne osoby, a wśród nich jest Najświętsza Maryja Panna. Choć godziny męki Pańskiej stanowią pewnego rodzaju wydarzenie historyczne, to poprzez głębsze rozważenie godzina po godzinie uświadamiamy sobie, co wydarzyło się nie tylko podczas drogi krzyżowej, ale również bezpośrednio przed i po jej zakończeniu.
Jak wspominają pamiętniki Egerii, już od IV wieku chrześcijanie gromadzili się w Jerozolimie, aby święta paschalne przeżywać godzina po godzinie i śladami, gdzie dokonało się nasze odkupienie. Zbierali się w miejscach, gdzie odbyła się ostatnia wieczerza, modlitwa Jezusa w Ogrodzie Oliwnym, w miejscu przesłuchania przez sanhedryn czy Poncjusza Piłata, a także szlakiem drogi krzyżowej, aż do ostatecznego celu – miejsca Jego śmierci i złożenia do grobu. Rozważając etapy naszego odkupienia, wierni w pełni angażowali się w to, co Jezus uczynił dla ludzkości.
Pierwsze nabożeństwa Zegara Męki Pańskiej odprawiane były już w XIV w., bezpośrednio przed zatwierdzeniem przez Stolicę Apostolską wspomnianego zgromadzenia zakonnego. Na przestrzeni wieków powstawały liczne dzieła literackie związane z tą zbawienną praktyką modlitewną. Mimo upływu lat forma nabożeństwa pozostała niezmienna i ukazuje najważniejsze wydarzenia z ostatnich 24 godzin pobytu Jezusa Chrystusa na ziemi.
Sposób „odprawiania” nabożeństwa Zegara Męki Pańskiej
Tak jak w czasie drogi krzyżowej rozważamy mękę Pana Jezusa, zatrzymując się przy konkretnych stacjach, analogicznie jest w przypadku odprawiania nabożeństwa Zegara Męki Pańskiej. Mękę Pana Jezusa możemy przeżywać przez całą dobę, podejmując rozważanie godzina po godzinie, lub też kontemplować wszystkie 24 godziny w całości. Można również odmawiać poszczególne godziny, wybierając je spośród wszystkich, i rozważyć o konkretnej porze dnia. Istotą nie jest sposób rozważania, ale trwanie i jednoczenie się z cierpiącym Zbawicielem.
To tylko fragment artykułu…
Całość przeczytasz w "Królowej Różańca Świętego". To wydanie jest wciąż dostępne w sprzedaży, dlatego ma ograniczony dostęp. Nasze czasopisma możesz nabyć w cenie już od 2 zł. Zamów i wspieraj różańcowe inicjatywy!
