W Sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej w Zakopanem znajduje się obraz na płótnie o wymiarach 3 × 5 m, przedstawiający wizję siostry Łucji dos Santos, która miała miejsce 13 czerwca 1929 roku w klasztorze sióstr św. Doroty w Tuy (Hiszpania). Siostra Łucja w swoich wspomnieniach pisze: „Uprosiłam u mych przełożonych i mego spowiednika zezwolenie na odprawienie Godziny Świętej każdej nocy z czwartku na piątek od 11 do północy. Pewnej nocy byłam sama.
Uklękłam przy balaskach w środku kaplicy, aby odmówić modlitwę Anioła. Ponieważ czułam się zmęczona, wstałam i modliłam się dalej z podniesionymi rękami. Paliła się tylko wieczna lampka. Nagle zrobiło się jasno w całej kaplicy wskutek nadprzyrodzonego światła, a na ołtarzu pokazał się jasny krzyż sięgający aż do sufitu. W jaśniejszym świetle można było zobaczyć w górnej części krzyża oblicze i górną część ciała człowieka, nad piersią gołąbka, również ze światła, a do krzyża przybite ciało drugiego człowieka. Trochę niżej bioder w powietrzu wisiał kielich i wielka Hostia, na którą z oblicza Ukrzyżowanego i z jednej rany piersiowej spadały krople krwi. Z Hostii spływały te krople do kielicha. Pod prawym ramieniem krzyża stała Najświętsza Maryja Panna. Była to Matka Boska Fatimska ze swym Niepokalanym Sercem w prawej ręce, bez miecza i róż, ale z cierniową koroną i płomieniem. Pod lewym ramieniem krzyża widniały wielkie litery jakby z czystej wody źródlanej, które biegły na ołtarz, tworząc słowa: «Łaska i Miłosierdzie»”. W wizji tej została przekazana tajemnica Trójcy Przenajświętszej i Maryi.
Nieskończona łaska i miłosierdzie Trójcy Przenajświętszej upatrzyły sobie Najświętszą Maryję Pannę. Bóg pragnie, aby wszelkie łaski i dary nadprzyrodzone przez Niepokalane Serce Maryi spływały na wszystkich ludzi, ponieważ stała się Ona pełna łaski Bożej. Wśród świętych Kościoła katolickiego, którzy w swoich naukach podkreślali moc udzielania łaski przez Bogurodzicę, byli:
Święty Hieronim (345–420) w kazaniu podczas święta Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny zaznaczał, że wszystkie łaski muszą przechodzić od Głowy Kościoła do poszczególnych dusz, które są członkami Mistycznego Ciała.
Święty Efrem Syryjczyk (305–373) wyraźnie powiedział: „Pani moja, Święta Matko Boża, łaski pełna, niewyczerpana głębino niewidzialnych darów i hojności Boga, naczynie wszystkich łask, obok Trójcy Świętej Pani wszystkich rzeczy, po Zbawicielu następna Pocieszycielko, a po Pośredniku Pośredniczko dla całego świata, spójrz na moją wiarę i moje pragnienie, które mam od Boga. Nie gardź moją niegodziwością i nie pozwól, aby zło mych czynów stało na drodze Twego niezmierzonego miłosierdzia. O Matko Boga, o imię dla mnie najrozkoszniejsze! Nie ma nic pewniejszego niż Twa pomoc”.
Święty Cyryl aleksandryjski (378–444): „Witaj, Maryjo, Bogarodzico, przez którą zbawia się wszelki duch wierny”.
Święty Andrzej z Krety (650–740): „O Matko miłosierdzia, cały świat uważa Cię za tron łaski dla wszystkich narodów”.
Święty German z Konstantynopola (634–733): „Nikt, o Matko Boża, nie może być zbawionym, jak tylko przez Ciebie”.
Święty Piotr Damian (1007–1072): „Żadna łaska nie zstępuje inaczej z nieba jak przez ręce Maryi”.
Święty Bernard (1090–1153): „Taka jest wola Boga i Jego Syna, który chciał, abyśmy wszystko mieli przez Maryję”.
Święty Bonawentura (1221–1274): „Od Maryi otrzymujemy wszystko, co z góry do nas przychodzi”.
Święty Albert Wielki (1193–1280): „Maryja jest rozdawczynią wszystkich dóbr niebieskich”.
Święty Bernardyn ze Sieny (1380–1444): „Maryja szafuje wszystkimi łaskami, wszelkimi cnotami i darami i rozdziela je komu chce, kiedy chce i jak chce”.
Święty Alfons Liguori (1696–1787): „Bóg chce, by wszystkie łaski, jakich użyczył kiedykolwiek, użycza i użyczał będzie do końca świata, przechodziły zawsze przez ręce Maryi”.
Również nauka papieży, a więc namiestników samego Chrystusa, dotyczyła Niepokalanego Serca Maryi jako obdarzonego łaską.
Święty Pius IX (1792–1878) w encyklice, czyli powszechnym liście do wiernych, zaczynającej się od słów „Ubi Primus”, pisał: „Taka jest wola Tego (czyli Boga), który chciał, abyśmy wszystko mieli przez Maryję”.
Benedykt XV (1854–1922) stwierdził: „Na mocy postanowienia Opatrzności otrzymujemy wszystkie łaski przez ręce Maryi”.
Pius XI (1857–1939) w encyklice „Miserentissimus Redemptor” mówił: „Chrystus chciał przybrać sobie matkę Swą na Orędowniczkę grzeszników, Rozdawczynię i Pośredniczkę łask”.
Według św. Jana Pawła II: „Łaski pełna to imię, jakie Maryja nosi wobec Boga. Zgodnie bowiem z przekazem ewangelisty Łukasza anioł wymawia je przed imieniem Maryja, uwydatniając w ten sposób główny aspekt osobowości Dziewicy z Nazaretu z punktu widzenia Pana”.
Święty Filip Neri (1515–1595), „apostoł Rzymu”, kochał Matkę Bożą tak bardzo, że prawie zawsze miał Jej imię na ustach i wymawiał je z taką miłością i czcią, że ci, którzy go słyszeli, byli głęboko poruszeni. Chodząc po ulicach Rzymu, święty często powtarzał: „Nie ma potężniejszego środka do uzyskania łaski u Boga niż pozyskanie wstawiennictwa Maryi”.
To tylko fragment artykułu…
Całość przeczytasz w "Królowej Różańca Świętego". To wydanie jest wciąż dostępne w sprzedaży, dlatego ma ograniczony dostęp. Nasze czasopisma możesz nabyć w cenie już od 2 zł. Zamów i wspieraj różańcowe inicjatywy!
