Finis coronat opus – czyli „Koniec wieńczy dzieło”. Ta łacińska sentencja przypisywana Owidiuszowi wyraża myśl, że ostateczny rezultat lub zakończenie pracy nadaje sens i wartość całości podjętych wcześniej działań. Inaczej jednak dzieje się w logice Bożego działania, w każdym razie koronacja wizerunku Matki Bożej Ostrowąskiej stała się zaczątkiem wielu inicjatyw, w tym powstania kaplic różańcowych.
Jan Paweł II w Breve zezwalającym na koronację obrazu Matki Bożej „Pani Kujaw” w Ostrowąsie z 25 marca 1982 roku pisał: „Jakiej czci doznawała na przestrzeni wieków Najświętsza Maryja Panna i jakim kultem otaczał Ją Naród Polski, wyraźnie ukazują nam Jej wizerunki, często nawet przy drogach umieszczane. Wśród nich na specjalne wspomnienie zasługuje obraz czczony w kościele parafialnym w Ostrowąsie, na terenie diecezji włocławskiej, pod tytułem Pani Kujaw: Ta Dziewica Maryja, pełna łaski i miłosierdzia, zwłaszcza wobec biednych i potrzebujących, ściąga zewsząd tysiące pielgrzymów, szczególnie w uroczystość swego Narodzenia i przez cały następny tydzień (…) My więc pragnąc wyjść naprzeciw prośbie Pasterza Włocławskiego niniejszym listem udzielamy Mu prawa nałożenia temuż wizerunkowi drogocennych koron w Naszym Imieniu i mocą Naszej władzy (…) Żywimy jednocześnie nadzieję, że wierni mieszkający w tych okolicach i cała diecezja włocławska otrzymają nową zachętę do jeszcze większej czci Bogarodzicy”.
Wdzięczność parafian i pielgrzymów wobec Jana Pawła II znalazła swój szczególny wyraz w pomniku, który stanął na placu Drogi Różańcowej. Monument ten jest wotum dziękczynnym za papieską zgodę na koronację ostrowąskiego obrazu Matki Bożej Pani Kujaw. Jednocześnie pomnik stanowi hołd i świadectwo uznania dla opatrznościowego daru, jakim był dla naszej ojczyzny największy z Polaków – św. Jan Paweł II.
Droga różańcowa
Przez dziesięciolecia teren przed kościołem parafialnym pełnił funkcję zwykłego pola uprawnego lub pastwiska. Dopiero ks. proboszcz Jan Matusiak, wkrótce po rozpoczęciu posługi w Ostrowąsie, dostrzegł w tym miejscu przestrzeń dla rozwoju modlitwy i kultu. Pomysł dojrzewał w jego sercu przez około dziesięć lat. W 1992 roku rozpoczęły się prace, których celem było stworzenie piętnastu stacji różańcowych – upamiętniających tajemnice radosne, bolesne i chwalebne.
Pierwsze dwie stacje – Zwiastowanie Najświętszej Maryi Pannie oraz Nawiedzenie św. Elżbiety – zaprojektował i wykonał włocławski artysta ceramik Antoni Bisaga. Kolejne dzieła powstały dzięki pracy ukraińskiego rzeźbiarza Siergieja Wiszniewskiego, zaproszonego przez ks. Matusiaka. Budowa postępowała etapami, zwykle latem, w miarę sprzyjających warunków i możliwości finansowych parafii. Powstawały figury naturalnej wielkości – mierzące około dwóch metrów, odlane z gipsu i cementu – przedstawiające biblijne postacie tajemnic różańca. Centralne miejsce placu zajęła figura Matki Bożej z różańcem w dłoni, wzniesiona na kilkunastometrowym postumencie i górująca nad całością.
Początkowo planowano zakończyć dzieło do Wielkiego Jubileuszu Roku 2000, jednak decyzja papieża Jana Pawła II przedłużyła realizację. W 2002 roku Ojciec Święty wprowadził bowiem do różańca nową, czwartą część – tajemnice światła. To spowodowało konieczność przeprojektowania placu. Zadania podjął się ponownie Siergiej Wiszniewski, który do 2005 roku zrealizował stacje nowej części różańca. Zostały one usytuowane wokół figury Matki Bożej, w centralnym punkcie całego założenia.
To tylko fragment artykułu…
Całość przeczytasz w "Królowej Różańca Świętego". To wydanie jest wciąż dostępne w sprzedaży, dlatego ma ograniczony dostęp. Nasze czasopisma możesz nabyć w cenie już od 2 zł. Zamów i wspieraj różańcowe inicjatywy!
